هستیا

. . .

خود را گم كرده ام . . .آمده ام اينجا تا شايد پيدا شوم . . .

شايد خود را پيدا كنم . . .شايد خود را گم كرده ام .. .

در ميان اين واژه ها . . .در آغوش هجاهای به بغض نشسته ام. . .

در ميان دستهای خالی نيازم گم شده ام . . .

دست بر ديوار می كوبم . . .شايد صدايی . . .آه . . .نه !!

 اينجا هم كسی پاسخی نمی گويد دلم را . . .

ديوار هم به خواب رفته است . . .

من گم شده ام . . .ميان اندوه ها و بغض های فروخورده ام . . .

ميان لبخندهای اجباری و قهقهه های به گل نشسته ام . . .

در سرعت ثانيه ها و در مرور لحظه ها ، در طول جاده ی غم انگيز

زندگی گم شده ام . . .

كسی مرا پيدا كند . . .اينجا كجاست . . .؟

واژه هايم چه می شوند . . .؟اين جمله های به گل نشسته . . .

اين احساس مردابی ام . . .

مرا چه شده . . .؟به كدامين گناه اينجا سرگردانم . . .؟

به كدامين جرم مرتكب نشده ام محكوم به پوسيدن در

زندان تنهايی و سكوتم . . .؟؟!!

آه . .. .چقدر سرد است . . .اين سكوت . .. اين تنهايی . . .

حتی آغوشی كه تن پوش بدن لرزانم شود ، از من می گريزد . . .

من انسانم . . .؟!! يا شايد نه . . .!!

من كه هستم . . .؟ من كجايم . . .؟من گم شده ام . .. !!

در كوچه پس كوچه های سكوتم به هر دری می كوبم . . .

به هر پنجره ای چنگ می زنم . . .

اما كجاست . . .؟

كجاست دری كه ديگر به چهره ام سيلی نزند و بسته نشود . . .!!؟!!!

درها همه بسته اند و اين سكوت،هر روز عميق تر از ديروز می شود . . .

من كجا هستم . . .؟؟  

                                                                 من گم شده ام . . .